Πολύ πριν από τους χάρτες και το GPS, οι Πολυνήσιοι ναυτικοί διέσχιζαν τον Ειρηνικό Ωκεανό με κανό. Ταξίδευαν για μέρες, και συχνά για εβδομάδες, σε έναν ωκεανό χωρίς σημάδια. Διάβαζαν τα αστέρια τη νύχτα, τα κύματα και τις κινήσεις του νερού, τα πουλιά, τα σύννεφα και τον άνεμο.
Τους αποκαλούμε Wayfinders: αυτούς που βρίσκουν τον δρόμο.
Δεν μετρούσαν τα μίλια που έμεναν
Αν σκεφτείς πώς κυνηγάμε εμείς τους στόχους, θα δεις ότι συχνά λειτουργούμε αντίστροφα. Μετράμε: πόσα έχω κάνει, πόσα μου λείπουν, πόσο μακριά είμαι. Κάθε μέρα, μια ανακοίνωση για την απόσταση.
Οι Wayfinders, όπως τους περιγράφει η παράδοση, έκαναν κάτι διαφορετικό. Κρατούσαν τον προορισμό ως βεβαιότητα μέσα τους. Δεν ρωτούσαν «πόσο ακόμα;». Έδιναν όλη την προσοχή τους στο παρόν: στο νερό, στον άνεμο, στο πουλί που περνούσε. Και με αυτή την προσοχή, το νησί, κάποια στιγμή, εμφανιζόταν.
Δεν είναι ότι δεν είχαν σχέδιο. Είναι ότι ο προορισμός δεν ήταν ένα άγχος. Ήταν ένας προσανατολισμός.
Τι σημαίνει αυτό για εμάς
Όταν κυνηγάς κάτι με το άγχος του «ακόμα δεν έφτασα», η προσοχή σου μένει στο μέλλον. Δεν βλέπεις τις ευκαιρίες που περνούν δίπλα σου, τις μικρές ενδείξεις, τα σημάδια του ωκεανού. Το σώμα σφίγγεται και η απόφαση γίνεται πιο βιαστική.
Όταν κρατάς τον προορισμό ως προσανατολισμό και όχι ως απόσταση, η προσοχή σου επιστρέφει στο τώρα. Και εκεί βρίσκεται η κίνηση που μπορείς πράγματι να κάνεις.
Τρεις μικρές ερωτήσεις, κάθε πρωί
- Πού θέλω να πάω; Σε μία πρόταση, χωρίς να μετρήσω πόσο απέχω.
- Τι έχω μπροστά μου σήμερα; Το επόμενο, συγκεκριμένο βήμα, όχι ολόκληρη η διαδρομή.
- Τι σημάδια υπάρχουν γύρω μου; Μια συζήτηση, μια ιδέα, ένα συναίσθημα που ίσως δείχνει κάτι.
Το τιμόνι είναι εδώ
Το τιμόνι δεν βρίσκεται στο μέλλον ούτε στο παρελθόν. Βρίσκεται εδώ, στα χέρια σου, εκεί που είσαι τώρα.
Αν θέλεις μια πρώτη, μικρή τεχνική για να το ξαναπιάσεις όποτε το ξεχνάς, δοκίμασε τον δωρεάν οδηγό «Το Πρωτόκολλο των 3 Δευτερολέπτων». Σε βοηθά να σταματάς, να νιώθεις και να κάνεις το επόμενο βήμα. Κατέβασέ τον εδώ:
Και αν το πρώτο βιβλίο, το «Never Lost», σου θύμισε ότι ο Φάρος σου δεν έσβησε ποτέ, το «Εν Πλω» προσπαθεί να σου δείξει πώς να ταξιδέψεις μαζί του.
Το κείμενο είναι μια πρόσκληση για προσωπική αναστοχαστική χρήση. Δεν αντικαθιστά ιατρική ή ψυχολογική βοήθεια, όταν τη χρειάζεσαι.
— Δημήτριος Παγώνης